MUTLULUK VARSA AŞK TEFERRUATTIR...


Çoğu insan aşık olmayı bekler... Aşk, yıldızlar kadar ulaşılmazdır bazıları için.  Aşık olduğunda mutlu olacağını zanneder bazıları da... Oysa mutluluk; iki insanın anlaşması ile başlar... Karşılıklı anlayış ve saygı, mutlu bir ilişkinin en önemli iki anahtarıdır...
Bazen hiç doğru olmayan bir zaman da karşımıza çok doğru biri çıkar... Bazen de doğru insanı, doğru zamanı beklerken kaybederiz... Kiminin şartları,  imkanları daha iyidir bir diğerinden... Kimi de seni dokunuşu ile mutlu eder... Bir gülüşü seni dünyanın en mutlu insanı yapar...  İşte, önemli olan o gülüşü kaybetmemektir...

Dedim ya aşk bir teferruattır... Önce zamanı paylaşabilmek lazım... İsimlerin ne önemi var? Kimi aşkım der, kimi arkadaşım... Sarıldığında kalbin ısınıyor mu sen ona bak... Sımsıkı sarılabiliyorsan birine ve huzur dolu oluyorsa yüreğin, aşkta varsın olmasın be! 
Akşamları birlikte film izlerken dizine yatabiliyorsan ya da aynı anda ışıkları kapatıp şehrin ışıklarını izleyebiliyorsan balkondan...

Ah! Ah! AŞK...

Üzüldüğünde, ağladığında canın yanıyorsa seninde...
Kimi aşık olmayı bekler. Belki de olacaktır ama aşk her zaman mutluluk demek değildir . O kadar çok aşık olursun ki ama mutlu olamazsın...

Zamanı birlikte en güzel şekilde değerlendirebiliyor musun?
Onunla yaptığın her şeyden keyif alıyor musun?
O zaman gerçekte anlamlı olan aşk değildir...

Gerçek olan o an yaşadığın, hissettiğin duygudur. Geleceği düşünürken anı kaçırabilirsin... Üstelik yarının garantisi yokken... Dünya ölüm ve yaşam arasında savaşıyorken...  Neden sevmeyi denemiyorsun? Belki de sevmek aşktan daha güzeldir... Yeniden yeniden sevmek... Tüm gidenlere inat... Sevgi mecburiyet değildir... Sevgi mahkumiyet de değildir... İnsan sevmediğine bir saniye bile tahammül edemez... Sevdiği oldu mu yanında zaman su gibi akıp geçer. Beklersin ki aşk gelsin... Aşkı beklerken sevgiyi, huzuru, güveni, zamanı,  kaçırırsın.

AŞK GELİP GEÇER... SEVGİ SONSUZDUR...
Benim en büyük aşkım şimdi karşıma çıksa ardıma bakmadan giderim... Kırılanı toparlayamazsın.
AŞK bazen dağınıktır... Her şeyi bir anda kırar, parçalara ayırırsın... Peki ya sevgi? İnsan sevdiğini üzmeye kıyabilir mi? Onun gözyaşı yüreğini yakmaz mı insanın?  Kıyamazsın...  Gitmeye kıyamazsın çünkü sen gittiğinde ardında kalacak kalbin ne hale geleceğini bilirsin...  Eğer ardına bakmadan gidebiliyorsa zaten hiç sevmemiş demektir...

Sevgi varsa gidemezsin... Seni sevmiyorum dese bile gidemezsin...  Aşkı suçlar çoğu insan... Aslında en ağır müebbedi sevgiden yersin...  Çünkü beklersin...  Benim gibi,  senin gibi,  onun gibi beklersin...
Zordur yüreğin kodesi... Bir kez düşmeye gör yürek mahpusuna... Sonra karakolda ayna var moriye de fosforlum, sende kara sevda var diye volta atarsın...